Krater uderzeniowy – owalne zagłębienie (lub znieksztalcenie) na powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego spowodowane upadkiem meteorytu. Na Ziemi do tej pory odkryto około 160 dużych kraterów. Najstarszy z nich to Vredefort w Afryce południowej o średnicy 180 km, a liczący sobie około 2,5 miliarda lat. Największy znaleziony na Ziemi krater leży pod lądolodem Antarktydy, na Ziemi Wilkesa, mierzy ponad 500 km średnicy i ma 250 milionów lat. Planetoida, która wybiła ten krater miała przypuszczalnie 40 km średnicy i spowodowała zarówno "wielkie wymieranie" z przełomu permu i triasu, jak i przyczyniła się do rozpadu superkontynentu Gondwany. Innym przypuszczalnym kraterem o podobnej średnicy jest krater Śiwa u zachodnich wybrzeży Indii, związany z wymieraniem kredowym.

Na Ziemi procesy tektoniczne nieustannie odnawiają powierzchnię planety i stopniowo usuwają ślady kraterów, więc jest ich stosunkowo niedużo. Nie ma już żadnych śladów niezliczonych kraterów, które musiały pokrywać powierzchnię Ziemi przez pierwsze kilkaset milionów lat jej istnienia, w czasie gęstego bombardowania meteorytów pozostałych z procesu formacji Układu Słonecznego. Mniejsze ciała, które ciągle spadają na Ziemię, często nie zostawiają kraterów, przeważnie spalając się w atmosferze lub trafiając w powierzchnię oceanu.

Na Księżycu i innych ciałach niebieskich bez procesów tektonicznych i atmosfery, raz utworzone kratery mogą istnieć bez większych zmian przez miliardy lat. Dlatego Księżyc oraz planety Merkury i Mars są pokryte nieporównanie wiekszą ilością kraterów niż Ziemia.

[edytuj] Znane kratery uderzeniowe

• Krater Chicxulub
• Krater Silverpit
• Krater Kabira
• Krater Barringera w Arizonie
• Krater Wolfe Creek
• Kratery w Morasku

[edytuj] Zobacz też

• Jezioro meteorytowe