Komitet Obrony Robotników
Komitet Obrony Robotników - organizacja opozycjonistów, która wystosowała 23 września 1976 roku "Apel do społeczeństwa i władz PRL". W apelu tym ogłoszono powstanie Komitetu Obrony Robotników - ofiar represji w związku z wydarzeniami 25 czerwca 1976.
KOR w "Apelu" domagał się:
- przyjęcia do pracy wszystkich zwolnionych,
- amnestionowania skazanych i więzionych za udział w strajkach,
- ujawnienia rozmiarów zastosowanych represji,
- ukarania osób winnych łamania prawa.
"Apel" podpisało 14 osób (członków-założycieli KOR):
- Jerzy Andrzejewski
- Stanisław Barańczak
- Ludwik Cohn
- Jacek Kuroń
- Edward Lipiński
- Jan Józef Lipski
- Antoni Macierewicz
- Piotr Naimski
- Antoni Pajdak
- Józef Rybicki
- Aniela Steinsbergowa
- Adam Szczypiorski
- ks. Jan Zieja
- Wojciech Ziembiński.
W składzie KOR znaleźli się ludzie o różnych światopoglądach (od chadeków, poprzez prawicę po lewicę i socjalistów). 29 września wyszedł pierwszy numer "Komunikatu KOR", w którym podano nazwiska 33 członków KOR i ich adresy oraz telefony. Utajnione były jedynie nazwiska zaufanych adwokatów opozycji: Władysława Siły-Nowickiego, Jana Olszewskiego i Jacka Taylora. Wydawano także "Biuletyn Informacyjny KOR". Działalność KORu szeroko komentowało Radio Wolna Europa, dzięki czemu złamany został monopol informacyjny państwa komunistycznego. Ostatecznie skład Komitetu Obrony Robotników stanowiło trzydzieści osiem osób:
- Jerzy Andrzejewski, 1909-1983
- Ludwik Cohn, 1902-1981
- Jerzy Ficowski, 1924-2006
- Ks. Zbigniew Kamiński, 1900-1991
- Stefan Kaczorowski, 1899-1988
- Jan Kielanowski, 1910-1989
- Anka Kowalska, 1932-2008
- Jacek Kuroń, 1934-2004
- Edward Lipiński, 1888-1986
- Jan Józef Lipski, 1926-1991
- Halina Mikołajska, 1925-1989
- Antoni Pajdak, 1894-1988
- Józef Rybicki, 1901-1986
- Aniela Steinsbergowa, 1896-1988
- Adam Szczypiorski, 1895-1979
- Wacław Zawadzki, 1889-1978
- Ks. Jan Zieja, 1897-1991
W 1977 roku władze przystąpiły do kontrofensywy wobec opozycji. 7 maja 1977 r. znaleziono ciało krakowskiego studenta Stanisława Pyjasa. Jego śmierć wstrząsnęła środowiskiem opozycji - organizowano czarne procesje, msze żałobne, rozdawano ulotki. Podczas czarnej procesji 15 maja powołano Studencki Komitet Solidarności, który miał zainicjować prace nad stworzeniem autentycznej i niezależnej reprezentacji studentów. SKS domagał się wyjaśnienia okoliczności śmierci Pyjasa oraz ukarania sprawców "profanacji po Staszku" (w Krakowie trwały w tym czasie juwenalia zorganizowane przez Socjalistyczny Związek Studentów Polskich). W następstwie wydarzeń krakowskich aresztowano Kuronia, Michnika, Macierewicza i innych (w sumie ponad 50 osób). Aresztowania trwały do 20 maja, kiedy w nocy zaczęto zwalniać uwięzionych. W więzieniu pozostawało jednak jeszcze 9 najaktywniejszych działaczy i współpracowników KOR-u. Zorganizowano wówczas głodówki - najsłynniejsza z nich rozpoczęła się 24 maja w kościele św. Marcina w Warszawie. Uczestniczyli w niej:
- Bogusława Blajfer
- Danuta Chomicka
- Lucyna Chomicka
- Bohdan Cywiński
- Jerzy Geresz
- ks. Aleksander Hauke-Ligowski
- Barbara Toruńczyk
- Henryk Wujec
Później dołączyli do nich: Eugeniusz Kloc, Ozjasz Szechter, Joanna Szczęsna, Stanisław Barańczak, Zenon Pałka i Kazimierz Świtoń. Głodówkę podjęto jako apel o uwolnienie wszystkich ofiar wypadków czerwcowych i tych, którzy stanęli w ich obronie. Za pośrednictwem Tadeusza Mazowieckiego oświadczenie głodujących przekazano Radzie Państwa, episkopatowi i dziennikarzom.
Ekipa Gierka przestraszyła się nacisków Zachodu i 19 lipca (w związku ze świętem 22 lipca) ogłoszono amnestię. Objęła ona 5 więzionych jeszcze robotników oraz aresztowanych korowców. Wszyscy wyszli na wolność 23 lipca 1977 r. Główny cel postawiony przez KOR został osiągnięty.
Następcą KOR-u był KSS KOR.