Hans Luther

Hans Luther

Data i miejsce urodzenia	10 marca 1879 Berlin
Data i miejsce śmierci	11 maja 1962 Düsseldorf
Kanclerz Rzeszy
Okres urzędowania	od 15 stycznia 1925 do 12 maja 1926
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa (DVP)
Poprzednik	Wilhelm Marx
Następca	Wilhelm Marx
Prezydent Rzeszy Niemieckiej
Okres urzędowania	od 28 lutego 1925 do 12 marca 1925
Poprzednik	Friedrich Ebert
Następca	Walter Simons

Hans Luther (ur. 10 marca 1879 w Berlinie, zm. 11 maja 1962 w Düsseldorfie.) - niemiecki polityk, kanclerz Rzeszy, prezes Reichsbanku .

Karierę polityczną rozpoczął w roku 1907 od stanowiska radnego miejskiego w Magdeburgu. Następnie w roku 1913 został sekretarzem niemieckiej rady Städtetag. W roku 1918 wybrano go na burmistrza Essen. W grudniu 1922 roku kanclerz Wilhelm Cuno powołał Luthera do rządu na stanowisko ministra wyżywienia i rolnictwa.

Utrzymał on urząd ministra do roku 1924, gdy kanclerzem został Wilhelm Marx. W roku 1925 uzyskał nominację na kanclerza, jednak już w następnym roku powołano rząd pod kierunkiem Marxa. Przez krótki okres Luther pełnił funkcję prezydenta Niemiec, która zwolniła się po śmierci Friedricha Eberta. W roku 1930 Luther został prezesem Reichsbanku (pol. Banku Rzeszy). Zwolennik restrykcyjnej liberalnej polityki monetarnej. Po dojściu Hitlera do władzy został ambasadorem Rzeszy w USA. Funkcję pełnił w latach 1933-1937.

W roku 1937 przeszedł na emeryturę.

W roku 1933 Luther poprowadził serię wykładów na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. W swoich przemówieniach zapewniał o pokojowych zamiarach Hitlera wobec europejskich sąsiadów.Rektor uniwersytetu, Nicholas Murray Butler, odrzucił prośby studentów o cofnięcie zaproszenia dla Luthera. Swoją decyzję umotywował potrzebą respektowania akademickiej wolności i liberalizmu.

Po II wojnie światowej Luther powrócił do pracy zawodowej i został doradcą nowego rządu.

[edytuj] Pierwszy gabinet Luthera: od stycznia do grudnia 1925 roku

Hans Luther, kanclerz Rzeszy

Gustav Stresemann (Niemiecka Partia Ludowa), minister spraw zagranicznych

Martin Schiele (Niemiecka Narodowa Partia Ludowa), minister spraw wewnętrznych

Otto von Schlieben (Niemiecka Narodowa Partia Ludowa), minister finansów

Albert Neuhaus (Niemiecka Narodowa Partia Ludowa), minister gospodarki

Heinrich Brauns (Partia Centrum), minister pracy

Josef Frenken (Partia Centrum), minister sprawiedliwości

Otto Gessler (Niemiecka Partia Demokratyczna), minister Reischwehry

Karl Stingl (Bawarska Partia Ludowa), minister poczty

Rudolf Krohne (Niemiecka Partia Ludowa), minister transportu

Gerhard Graf von Kanitz, minister wyżywienia

Zmiany gabinetowe:

26 października 1925 roku - Schiele, Schlieben oraz Neuhaus odeszli z rządu. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych objął Gessler (pozostając jednocześnie na stanowisku ministra obrony narodowej). Kanclerz Luther przejął kontrolę nad ministerstwem finansów, natomiast ministerstwo gospodarki oddano Krohne'mu (ministrowi transportu).

21 listopada 1925 - po rezygnacji Frenkena urząd ministra sprawiedliwości przejął tymczasowo kanclerz Luther