Han Seung-soo
Data i miejsce urodzenia	28 grudnia 1936 prowincja Kangwnon
Premier Korei Południowej
Okres urzędowania	od 29 lutego 2008
Przynależność polityczna	Wielka Partia Narodowa
Poprzednik	Han Duck-soo

Han Seung-soo (ur. 28 grudnia 1936, Kangwnon), koreański dyplomata i polityk, premier Korei Południowej od 29 lutego 2008, przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego ONZ w latach 2001-2002.

[edytuj] Edukacja

Han w 1960 ukończył studia licencjackie na Uniwersytecie Yonsei w Seulu. W 1963 uzyskał stopień magistra na Seulskim Uniwersytecie Narodowym. W 1968 uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych na University of York w Wielkiej Brytanii. W trakcie swojej kariery naukowej zajmował wiele różnych stanowisk na uczelniach w Korei Południowej oraz na wyspach brytyjskich.

[edytuj] Kariera dyplomatyczna i polityczna

W 1988 Han Seung-soo został wybrany po raz pierwszy do Zgromadzenia Narodowego Korei Południowej. Od 1993 do 1994 był ambasadorem w USA. W latach 1994-1995 zajmował stanowisko szefa kancelarii prezydenta Kima Young-sama. W latach 1996-1997 był wicepremierem i ministrem finansów.

W kwietniu 2001 został mianowany ministrem spraw zagranicznych Korei Południowej i funkcję tą pełnił do 2002. We wrześniu 2001 został wybrany przewodniczącym Zgromadzenia Ogólnego ONZ. 10 grudnia 2001 w imieniu ONZ odbierał Pokojową Nagrodę Nobla z rąk króla Norwegii Haralda V. Po zakończeniu kadencji przewodniczącego w 2002, powrócił do krajowej polityki i został wybrany w skład Zgromadzenia Narodowego Korei Południowej.

1 maja 2007 Han Seung-soo został mianowany jednym z trojga specjalnych wysłanników do spraw zmian klimatycznych sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona.^[1]

28 stycznia 2008 prezydet-elekt Lee Myung-bak ogłosił, iż Han seung-soo obejmie urząd premiera w jego przyszłym gabinecie. ^[2] 29 lutego 2008 parlament zatwierdził jego nominację na stanowisko szefa rządu. W głosowaniu, jego kandydaturę Hana Seung-soo poparło 270 posłów, a 94 było przeciw. Opozycyjna liberalna Zjednoczona Partia Demokratyczna, która uważała jego kandydaturę za nieodpowiednią, spowodowała odroczenie zaprzysiężenia, które początkowo miał odbyć się 25 lutego 2008. Jednak ostatecznie, po wycofaniu nominacji dla trzech kontrowersyjnych ministrów, nie zagłosowała przeciw kandydaturze premiera-elekta. ^[3]

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Biografia na stronie ONZ (en.)

p • d • e

Przewodniczący Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ

Paul-Henri Spaak • Oswaldo Aranha • José Arce • Herbert Vere Evatt • Carlos P. Romulo • Nasrollah Entezam • Luis Padilla Nevro • Lester B. Pearson • Vijaya Lakshmi Pandit • Eelco N. van Kleffens • José Maza • Rudecindo Ortega • Wan Waithayakon • Leslie Munro • Charles Habib Malik • Víctor Andrés Belaúnde • Frederick Henry Boland • Mongi Slim • Muhammad Zafrulla Khan • Carlos Sosa Rodriguez • Alex Quaison-Sackey • Amintore Fanfani • Abdul Rahman Pazhwak • Corneliu Mănescu • Emilio Arenales Catalan • Angie Elisabeth Brooks • Edvard Hambro • Adam Malik • Stanisław Trepczyński • Leopoldo Benites • Abdelaziz Bouteflika • Gaston Thorn • Hamilton Shirley Amerasinghe • Lazar Mojsov • Indalecio Liévano • Salim A. Salim • Rüdiger von Wechmar • Ismat T. Kittani • Imre Hollai • Jorge E. Illueca • Paul J. F. Lusaka • Jaime de Piniés • Humayun Rasheed Choudhury • Peter Florin • Dante Maria Caputo • Joseph Nanven Garba • Guido de Marco • Samir S. Shihabi • Stoyan Ganev • Samuel Insanally • Amara Essy • Diogo Freitas do Amaral • Razali Ismail • Hennadiy Udovenko • Didier Opertti Badan • Theo-Ben Gurirab • Harri Holkeri • Han Seung-soo • Jan Kavan • Julian Hunte • Jean Ping • Jan Eliasson • Haya Rashed Al-Khalifa • Srgjan Kerim • Miguel d'Escoto Brockmann

 

p • d • e Szefowie państw i rządów Azji Szefowie państw Afganistan[1] • Arabia Saudyjska[1] • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Brunei[1] • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Cypr[1] • Filipiny[1] • Gruzja • Indie • Indonezja[1] • Irak • Iran[1] • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy[1] • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman[1] • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan[1] • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Ilam[1] • Osetia Południowa • Palestyna Szefowie rządów Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Gruzja • Indie • Irak • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malezja • Mongolia • Nepal • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie rządów państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ 2,0 2,1 Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 23 państwa członkowskie ONZ