Gustav Stresemann

Brak wersji przejrzanej

Gustav Stresemann

Data i miejsce urodzenia	10 maja 1878 Berlin
Data i miejsce śmierci	3 października 1929 Berlin
Kanclerz Rzeszy
Okres urzędowania	od 13 sierpnia 1923 do 23 listopada 1923
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik	Wilhelm Cuno
Następca	Wilhelm Marx
minister spraw zagranicznych Rzeszy
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Okres urzędowania	od 13 sierpnia 1923 do 3 października 1929
Poprzednik	Friedrich von Rosenberg
Następca	Julius Curtius

Gustav Stresemann (ur. 10 maja 1878 w Berlinie, zm. 3 października 1929 w Berlinie), polityk niemiecki, kanclerz i minister spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej, laureat Pokojowej Nagrody Nobla.

Reprezentował poglądy monarchistyczne i nacjonalistyczne. Ożenił się w 1903 z bogatą Żydówką Käthe Kleefeld, pochodzącą z rodziny berlińskich przemysłowców; miał dwóch synów (Wolfgang został znanym dyrygentem). W czasie I wojny światowej był specjalistą w zakresie marynarki wojennej; do końca życia popierał ideę wojny na morzu, szczególnie nieograniczonego zastosowania okrętów podwodnych. Należał do Deutsche Volkspartei (stronnictwa wielkich przedsiębiorców, zwolenników monarchii, militaryzmu i zaborczości). Od sierpnia do listopada 1923 pełnił funkcję kanclerza, objął również we własnym gabinecie tekę spraw zagranicznych, którą zachował do końca życia. W listopadzie 1923 roku wprowadził w Niemczech reformę monetarną, kończąc tym samym okres hiperinflacji. Jako minister spraw zagranicznych prowadził agresywną i wrogą politykę wobec Polski; w roku 1925 zabezpieczył zachodnią granicę Republiki Weimarskiej z Francją poprzez traktat dyplomatyczny, napisał iż jego celem było uzyskanie wolnej ręki, aby ponownie odebrać Polsce terytorium. W tym celu wywołał także przeciw niej wojnę ekonomiczną i unikał jakichkolwiek form współpracy międzynarodowej, które mogłyby przysłużyć się stabilizacji polskiej sytuacji gospodarczej. Czyniąc to, miał nadzieję na wywołanie tak potężnego kryzysu ekonomicznego i politycznego, iż Polska zostałaby doprowadzona do stanu bezsilności, co Niemcy postawiłoby w pozycji umożliwiającej dyktat zmian granicznych na ich korzyść.

Jako współtwórca traktatu z Locarno otrzymał w 1926 Pokojową Nagrodę Nobla, wspólnie z politykiem francuskim Aristide Briandem.

Stresemann na znaczku poczty niemieckiej jako laureat Nagrody Nobla

Spis treści

1 Pierwszy gabinet Gustava Stresemanna (13 sierpnia - 4 października 1923)
2 Drugi gabinet Gustawa Stresemanna ( 6 października - 23 listopada 1923)
3 Literatura
4 Zobacz też

[edytuj] Pierwszy gabinet Gustava Stresemanna (13 sierpnia - 4 października 1923)

Gustav Stresemann (DVP) - kanclerz Rzeszy i minister spraw zagranicznych
Robert Schmidt (SPD) - wicekanclerz i minister odbudowy Rzeszy
Wilhelm Sollmann (SPD) - minister spraw wewnętrznych Rzeszy
Rudolf Hilferding (SPD) - minister finansów Rzeszy
Hans von Raumer (DVP) - minister gospodarki Rzeszy
Heinrich Brauns (Centrum) - minister pracy Rzeszy
Gustav Radbruch (SPD) - minister sprawiedliwości Rzeszy
Otto Gessler (DDP) - minister obrony (Reichsheer)
Anton Höfle (Centrum) - minister Poczty Rzeszy
Rudolf Oeser (DDP) - minister transportu Rzeszy
Hans Luther - minister wyżywienia i rolnictwa Rzeszy
Johannes Fuchs (Centrum) - minister terenów okupowanych Rzeszy

[edytuj] Drugi gabinet Gustawa Stresemanna ( 6 października - 23 listopada 1923)

Gustav Stresemann (DVP) - kanclerz Rzeszy i minister spraw zagranicznych
Wilhelm Sollmann (SPD) - minister spraw wewnętrznych Rzeszy
Hans Luther - minister finansów Rzeszy
Joseph Koeth - minister gospodarki Rzeszy
Heinrich Brauns (Centrum) - minister zatrudnienia Rzeszy
Gustav Radbruch (SPD) - minister sprawiedliwości Rzeszy
Otto Gessler (DDP) - minister obrony (Reichheer)
Anton Höfle (Centrum) - Minister Poczty Rzeszy
Rudolf Oeser (DDP) - minister transportu Rzeszy
Gerhard von Kanitz - minister wyżywienia i rolnictwa Rzeszy
Robert Schmidt (SPD) - minister odbudowy Rzeszy
Johannes Fuchs (Centrum) - minister terenów okupowanych Rzeszy

Zmiany w gabinecie

3 listopada 1923 ustąpili ministrowie socjaldemokratyczni (SPD): Sollmann, Radbruch i Schmidt. Następcą Sollmanna jako ministra spraw wewnętrznych został Karl Jarres (DVP). Pozostałe teki były nieobsadzone do upadku rządu.